فرهنگی ۱۸
مهدي موعود
اعتقاد به مهدي تنها نشانگر يك باور اسلامي با رنگ خاص ديني نمي باشد بلكه عنواني است براي خواسته ها وآرزوهاي همه انسان ها با كيش ها ومذاهب گوناگون كه با همه اختلاف هايشان در عقيده ومذهب دريافته اند كه براي انسانيت در روي زمين "روز موعود"ي خواهد بود،كه با فرا رسيدن آن هدف نهايي ومقصد بزرگ رسالت هاي آسماني تحقق مي يابد .وآفريننده يك سرمايه روحي بزرگ است كه نيروي دفاعي جاودانه اي را سبب مي شود ومبارزه با ستم را ممكن جلوه مي دهد زيرا چنان پرتوي از فروغ اميد را به دل ها مي افكند كه همواره در روح آدمي ظلمت و نااميدي را نابود مي كند وبه سوي اين نورواميد مي كشانداگر رخدادهاي دهشتناك به روي هم انباشته گردند وجهان را در دل تاريكي ها وستم فرو رود باز هم بايد مشعل اميد را در دل روشن داشت وبه سوي عدالت رفت زيرا وجود "روز موعود" را نشان
مي دهد كه عدالت توانايي روبرو شدن با جهاني پر از ستم وبيداد را نيز دارد ومي تواند بنيادهاي ظلم را هر چند ريشه دار وقوي به لرزه درآورد وبر گستره جهان بيداد زده چيرگي يابد.هم چنين گوياي اين حقيقت است كه ستم به ناچار در هم خواهد شكست حتي آن زماني كه بر فراز برترين قله هاي توانمندي باشد.ودر بر افروختن احساسات همه ستمكش ها وشكنجه ديده هاي تاريخ قدرت بيشتري داشته باشد و ايمان به مهدي (عج) و انتظار فرج و ظهور امام غايب مايه ي اميدواري و آرام بخش دلهاي محرومان است .
موضوع مهدي(عج) نه انديشه چشم به راه نشستن كسي است كه بايد زاده شود ونه يك پيشگويي است كه بايد در انتظار مصداقش ماند
بلكه واقعيت فرد مشخصي است كه خود نيز در انتظار رسيدن هنگام فعاليتش بسر مي برد ودر ميان ما با گوشت وخون خويش زندگي مي كند ما را مي بيند وما نيز او را مي بينيم در فضاي دردها ورنج ها وآرزوهاي ماست ودر اندوه وشادي ما شريك است شكنجه هاي آزردگان وتيرع روزي ناكامان زمين وبيداد ستمگران را از دور ونزديك مي بيند وبه انتظار لحظه اي است كه فرا رسد ودست پرتوان خويش را به سوي همه رنج كشيدگان ومحرومان وسيه ورزان دراز كند وطومار ستمگران را بريده ودر هم پيچد.
همانگونه كه بيش از 117 نفر از علماي اهل سنت و شمار زيادي از تاريخ نويسان اعتراف به وجود او دارند از جمله ابن ابي الحديد
مي گويد :
"عمر دنيا و احكام و تكاليف پايان نمي پذيرد مگر پس از ظهور مهدي" .
وبرطبق عقايد اسلامي وجود امام و حجت در هر زماني در روي زمين لازم است چه ظاهر در ميان مردم باشد و چه پنهان . به عبارت ديگر ظاهر بودن يا غايب بودن آن امام لازم نيست بلكه وجود او الزامي است حضرت علي (ع) در نهج البلاغه مي فرمايند :
"زمين از پيشواي قائمي كه براي نگهداري حجت الهي به پا خيزد هيچ گاه خالي نمي ماند چه آشكار و شناخته شده باشد و چه ناشناخته . (وجود) اين پيشوا براي آن لازم است كه برهانها و حجتهاي روشن خدا نابود نگردد ."
همچنانكه حضرت محمد(ص) نيز مي فرمايند:
اگر در دنيا يك روز هم بماند خداوند ان روز را طولاني مي كند تا حكومت قائم (ع) برقرار گردد.
بهره گيري از حضرت مهدي (عج) در دوران غيبت مانند استفاده از خورشيد پشت ابر مي باشد . حضرت مهدي (عج) در دوران غيبت نيز براي حل و فصل امور ضروري مسلمين تا سر حد قدرت كوشش مي كنند و اين نكته منافاتي با غيبت حضرتش ندارد . مي توان گمان داشت برخي از رسيدگي ها كه به طور مستقيم با غيبت ايشان مناسبت ندارد صورت نمي پذيرد .
حضرت مهدي (عج) در توقيعي مي فرمايند :
"اما چگونگي بهره وري از من در دوران غيبت مانند بهره وري از آفتاب است هنگامي كه در پس ابرها از ديده ها نهان باشد . به درستي من مايه ي امان مردم از خشم خداوندم ."
و به تعبير رهبر كبير انقلاب اسلامي ايران امام خميني (قدس سره)
: "من نميتوانم اسم رهبر روي ايشان بگذارم چون بزرگتر از اين است نميتوانم بگويم كه اول شخص است چون دومي در كار نيست ايشان را ما نميتوانيم با هيچ تعبيري تعبير كنيم الا همين كه "مهدي موعود " است ان كسي كه خدا او را ذخيره كرده است براي بشر.
ساقي بيا كه يار ز رخ پرده برگرفت
كار چراغ خلوتيان باز در گرفت
موفق باشيد
زهرا شريف زاده
